به نام خدا

این روزها جز خبرهای تاسف برانگیز چیزی از وطنم به گوش نمیرسد. و این اخبار امروز با تایید کشته ها به روز شده است. این موضوع دیگر در حد درگیری خیابانی نیست بلکه خشونت عریان است. ایران امروز من در معادله ها و معامله هایی افتاده است که پیشبینی چگونگی بیرون رفت از آن شفاف نیست. نگرانی من این است که نکند این بیرون رفت به نفع مردم کشورم نباشد.

خواسته ها مشخص و شفاف نیست، چه در بین مردم و چه کاندیداهای معترض. و این باعث میشود که اعتراضهای مدنی به صورت کور دنبال شود و توسط خشونت طلبان به خشونت کشیده شود که این خشونت در حال حاضر مد نظر نمی باشد.

پ.ن. خس و خاشاک را در روز دوشنبه به مشاهده نشستم. این خاک مال تمام ایرانی هاست.

به نام خدا

روز میلاد بانوی دو عالم را تبریک میگویم و روز زن را گرامی میدارم.با دلی خسته و قلبی شکسته، به آن امید دارم که میلاد ایشان نوری باشد در قلبمان. و روزی برسد که بانوان ما حقیقتا ارج نهاده شوند.

به نام خدا

 نقل است، آشفته حالی به نزد حکیم آمد که ای حکیم خواب ندارم، قرض و بیکاری و بیماری از یک سو، غصه نان شب و رنجوری عیال و اولاد از سویی آنچنان اوضاع را بر من تنگ کرده اند که خواب به چشمم راه ندارد.

 حکیم فرمود: از همسایه خود بزی قرض بگیر و به اتاق خواب ببر، حتماً درمان می شوی!

 مرد بز را به امانت گرفته و به محل خواب خویش برد، صدای بع بع بز و بوی پشم و پشکل مزید بر علت شد، چند روزی گذشت، سراسیمه و پریشان به نزد حکیم آمد، که ای حکیم؛ به دادم برس، بیچاره شدم، بد بخت منم، کم مانده دیوانه زنجیری شوم یا خود کشی کنم، دردهای من کم بود؟ با این بز چه کنم،امانم را بریده است، شب ها با او بع بع می کنم!

 حکیم فرمود: خوب بز را از خانه بیرون کن!

چون بز را بیرون کرد، آن شب برای اولین بار آسوده و آرام خوابید،و گفت:  خدایت رحمت کند ای حکیم، نجاتم دادی!

به نام خدا

دیروز ما یک روز خوب داشتیم در میان جنگل همراه با یک رودخانه زیبا و کلی آبشار! از دیدن لذت بردن اطرافیانم خیلی خوشحالم مخصوصا بانو و برادرم که موقع شنا در اوج ذوق زدگی بود. آبی خنک و شفاف (که کمتر در مالزی پیدا میشود) همراه با حریانی ملایم و عمق مناسب لذت شنای دوباره در رودخانه را به ما داد. 

پ.ن. فیس بوک هم فیلتر شد ؟!!

به نام خدا

پدرم ما را با این شعر با شهریار آشنا کرد:

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فكر آش و سبزی بیمار خویش بود
اما گرفته دور و برش هاله ئی سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست

متن کامل در ادامه مطلب

امروز تولدته! 19 اردیبهشت! ماهی که وجود هردومون رو توی این دنیا ثبت کرده و من چقدر بیشتر اردیبهشت رودوستش دارم ...  بودن در کنار تو و سپری کردن روزها در کنار تو بهترین هدیه ایی هست که خدا به من لطف کرده. راه زیادی مونده تا انتها....روزهای قشنگی رو برای تو و خودم در کنار همدیگه آرزو میکنم....ما انتهاش رو به زیباترین صورت ممکن به عزیزانمون میسپاریم....

زیاد نمینویسم چون میدونی دستم به نوشتن خیلی وقته نرفته و نوشتن رو از یاد برده و حتی چیدن جمله ها رو هم..! ولی خواستم اینجا بنویسم که همه بدونن برای من بهترین هستی و دوست داشتنی ترین. "تولدت مبارک"

در کنار تو تا ابد:

                   همسرت" بانو "  

این چند روز از اعدام فردی 23 ساله که به کشتن خانمی پیر محکوم شده است، خیلی شنیده ام. در برخی از نوشته ها که در حد یک قدیس بالا برده شده است. از لحاظ حقوق بشر برخی به دنبال این هستند که مجازات اعدام انجام نشود و برخی سیاسیون هم دنبال این هستند که اعدام مد نشود و همه هم برای خود دلیلی دارند و مورد بحث من هم نیست. همه این ها سر جای خودش ولی ایا تمام این بحث ها باعث میشود که فرد محکوم تبرئه شود؟ و گناهکار شناخته نشود؟ و به عنوان شبه الگویی برای دختران ایرانی در اید چون ایشان نقاش هم هستند؟ در جالی که همراه با فرد دیگری در سن 17 سالگی با نقشه قبلی و به انگیزه سرقت یک پیر زن را با چاقو به قتل رسانده اند.

به نظر من ما باید اول از همه برای خود چهارچوب ذهنی درست کنیم و در آن افکار خودمان را بررسی کنیم تا بفهمیم با چه چیزی مخالفیم و با چه چیزی موافق؛ بعد نسبت به حوادث اطراف واکنش نشان دهیم. این چهارچوب ذهنی البته هیچ گاه کامل نیست و دچار اشکال است که هر فرد میتواند با تجربه و تفکر و مطالعه و ... آن را روز به روز بهتر و جامع تر کند چرا که این چهارچوب های ذهنی ماست که نوع گفتار، عملکرد، اندیشه و در کل زندگی ما را میسازد.

به نام خدا

در این روزهایی که فوتبال ایران تلخ کام است، شاید برای آبی ها این آخر فصلی شیرینی ایی به همراه داشت. ضمن تشکر از فولاد خوزستان، قهرمانی استقلال بر آبی ها مبارک.

به نام خدا

اکثر مفاخر و بزرگ مردان و زنان این مملکت دارای یک ویژگی و زینت برجسته بوده اند که مورد قبول جامعه شان هم بوده است و آن چیزی نبوده بجز زینت ادب. شاید کمی از زمانش که خبر داغ داغ بود گذشته باشد ولی فراموشش نباید کرد تا تکرارش میسر نشود. کسانی که در جامعه ما میخواهند رنگ مردمی به خود بگیرند بهتر است که لحن سخنانشان را بهتر انتخاب کنند تا از انتصابشان تا اخراجشان زمانی برای دادن بیش از دو بیانیه داشته باشند. هر چند به نظر من نباید در این شرایط خود را صرف این جور مسایل واضح تر از خورشید کرد، ولی این رویه ایی است که دارد باب میشود و کسانی که کرامت های انسانی را فراموش کرده اند در این توهمند که قدرتی ضامن انهاست بالای دیگر قدرتها. 

به نام خدا

ممنون از همه که حدس زدند. البته من بیشتر منظورم روی زمانش بود تا خود موضوع. زمان کاملا با پیشبینی بنده درست از آب درآمد و ظهر بانو فهمیدند. موضوع هم این بود که من هیچ قرصی توی این مدت نخورده بودم. البته کامتنها باعث شد از تجربه آقایون و حسن ظن خانوم ها هم بهره مند شویم. (شکلک خنده به صورتی که سری کامل دندانها معلوم شود)

بانو با کلی عکس و خاطره برگشته است. باید یکبار مفصل درباره این غربت بنویسم. تماما با یک پارادوکس قوی همراه میشوی و این هدفت هست که تو را به پیش میبرد. حیف ایران و ایرانی...

به نام خدا

دیشب تا ساعت 11:30 شب "تنها" توی آزمایشگاه بودم. امروز هم از صبح زود. کارهای اینجوری را خیلی دوست دارم ولی بشرطی که تنها نباشم و در ضمن جواب هم حاصل شود. عصر که آمدم خانه حسابی خسته بودم و چون چیزی نخورده بودم نهار را خوردم و خوابیدم.تا اینجا مقدمه.

بعد از خواب هم بلند شدم کل خانه را جاو زدم و بعد هم تی کشیدم و وسایل را مرتب کردم و شستشو و... بععععععععععععععله. همکنون بانو در هواپیما هستند به مقصد من.

پ.ن. یک کار بوده که من باید انجامش میدادم ولی انجام ندادم. مطمئنم بانو متوجه میشه ولی میخوام ببینم کی. شما چی حدس میزنید؟

به نام خدا

آقا اسفندیار عزیز توی پست قبل برایم کامنتی گذاشته بودند و آرزو کرده بودند که امسال همان سالی باشد که دلم میخواست. من هم که اول امسال را با چند خبر نه چندان خوب شروع کرده ام و امیدوارم ادامه نداشته باشد، این کامنت را به فال نیک میگیرم و بی خیال ضرب المثل "سالی که نکوست از بهارش پیداست" میشوم.

برای عوض شدن هوا: کلا این روزها خبر اطرافم را کم دارم ولی هنوز ترکش های باخت از عربستان از طرف عربها می آید، هر چند که ما هم از خجالتشان در میآییم ولی آخرش باختیم دیگه. روز بازی چند تا از دوستان دعوت کردند که برویم در فلان هتل همه با هم بازی را ببینیم تازه عربها هم هستند. من به دلیل دانستن اینکه هر دو طرف بی جنبه اند و تازه مساوی در تهران هم آبرو ندارد نرفتم، نمیدانستم که قرار است چه شود.

به نام خدا

حوصله نوشتن نبود ولی حسب الامر بزرگترها!!! این پست به تحریر در آمد.

درباره سریالهای نوروزی تلویزیون (که هنوز  همه شان را تمام نکرده ام) نکته خاصی نبود جز اینکه میخواستند طنزی ساخته باشند. من که انتظارم از آقای مدیری بالاتر از اینها بود همه اش هنگام دیدن سریال غرغر میکردم که این چه چیز کش داری است که ساخته شده هر چند بعضی صحنه های فوتبالی اش بد نبود. ولی به نظرم آخرش فوق العاده و به صورت کاملا سمبلیک تمام شد و با شعر تیتراژ شب های برره تمامش کرد. همه میدانند که شصت چی که بود و برره کجا و دیالوگهای آخر این فیلم یعنی چه.

ولی در این میان کار نو و پر جنبو جوش و مفرح و نویی هم به نام کلاه قرمزی اجرا شده بود که من واقعا لذت برم از دیدن برنامه های ایرج طهماسب و حمید جبلی. با وجود اینکه برنامه برای کودکان ساخته شده بود نکات ظریف و لطیفی را در این قالب گنجانده بودند و به نظرم از کارهای امسال یک سر و گردن بالاتر بود و تنها مجموعه نوروزی موفق از دید من بود.

عید امسال هم فقط با یک سری شوخی همراه بود و ماه عسل هم قصه ایی قدیمی که حال و هوای عید خیلی نداشت هر چند در بسیاری از سکانسها سعی در "عوض کردن حال وهوا"ی خانه ها داشتند.

البته فقط تا حالا مرد دوهزار چهره را تمام کرده ام.

پ.ن. حالا که بحث برنامه های تلویزیون بود، چه میکنه این نود.

به نام خدا

فقط یک چیز کوچولو و آن هم اینکه "آدمی فقط به امید زنده است". شروع سال نو، امیدی نو، سفره ایی دیگر پر از انرژی، درخشش نوری در تاریکی ناامیدی ها و ...

امیدتان همیشه زنده!!!

به نام خدا

با ارزوی سالی خوب و پر از موفقیت با چشم اندازی زیبا همراه با سلامتی و شادی برای تمام ایرانیان، سال نو همگی مبارک.

به نام خدا

چهارشنبه سوری هر پیشینه و سمبلی که دارد و سرچ آن در اینترنت خیلی سخت نیست، ولی در حال حاضر تبدیل شده است به قراری برای شادی. این خود میتواند بسیار مفید باشد برای ملتی که در سختی به سر میبرند تا شاید شبی فارق از هر گونه فکر و خیالی به جشن و دیدار همدیگر و بازی بپردازند.

حال در این میان رفتارهای اشتباهی هم دیده میشود و برخی رفته اند در فکر این که فقط "بترکونند". این هم تا حدی بد نیست ولی به شرطی که از حد شوخی به آزار نرسد و از حد سلامت به ایجاد خطر جانی.

به نام خدا

یکی از خصایص انسانی که اگر در هر فردی دیده شود افراد را به خود مجذوب میکند و جزو حسنات یک فرد حساب میشود، "اخلاق نیکو" و "اخلاق مداری" است. این دو با هم متفاوت هستند و اولی آسان تر از دومی است. این دو خصیصه در پیامبر اسلام، درود خدا بر او و  خاندانش باد؛ به صورت برجسته ایی ظهور داشته است. با تبریک سالروز میلاد پر برکت ایشان، شاید وقت خوبی باشد که ما هم با خود عهد ببندیم تا کمی خوش اخلاق تر و اخلاق مدارتر شویم. بهترین اسوه و الگو هم که در این روز جلوه نمایی کرده اند. بیایید در دنیایی که مسلمانان را خشن، بی اخلاق، به دور از عطوفت انسانی و غیره میشناسند، حداقل برای خود اثبات کنیم که مسلمانی این گونه نیست.

خداوندا به حق فرستاده رجمتت که در این روز دنیا به حضورش حجتی دیگر یافت ما را از رحمت بیکران خود بهره مند ساز و کمکمان کن که اخلاق خوش و اخلاق مداری یکی از خصوصیات ما شود.

میلاد نور دل خداجویان محمد مصطفی و ادامه دهنده راهشان جعفر صادق، درود خدا بر آن دو باد؛ بر شما مبارک.

به نام خدا

دیروز برای اینکه خیلی تنها توی خانه ننشینم و در ضمن هوایی هم عوض کنم، در حالی که در تعطیلات میلاد پیامبر، درود خدا بر او و خاندانش باد؛ قرار داشتیم راهی آبشاری در نزدیکی شدم. البته از اول قرار بود که با چند نفر دیگر به آبشار دیگری بروم که یکساعت پیاده روی در جنگل بکر داشت ولی پایه نشدند و من این آبشار را انتخاب کردم. مسیر خیلی قشنگی داشت و من را یاد شمال خودمان انداخت. هوا ابری بود و اگر باران میامد بر میگشتم ولی تا عصر، موقعی که خواستم برگردم باران نیامد. چون تنها بودم توی ذهنم عجیب درگیر بحثی بودم که یک دفعه احساس کردم چقدر دلم برای بعضی چیزها تنگ شده است. یکی یکی داشتم مرور میکردم که یک دفعه ... چقدر دلم برای خدای سالها قبل خودم تنگ شده است؛ خیلی.

خدایی که الان میشناسم بسیار تواناتر، بزرگتر، جبارتر، قهارتر و ... است. عقوبتش سنگین تر شده و بخشش وسیعتر ولی رفاقتش با من کمتر. همیشه بوده وهست و در زندگی من نقش دارد و به او اعتقاد داشته ام و دارم، با تمام وجود؛ حتی وقتی نافرمانیش را کرده ام میدانستم هست ولی...

رفاقتی بود که اگر چشم پوشی میکرد از روی دوستی بود نه از بخشش و رحمانیتش؛ اگر لطف میکرد به دوستش کرده بود نه به بنده اش.

دیگر فقط رانندگی میکردم. شاید جواب سلامش فقط چشمانی خیس بود...

پ.ن. این جور حرف را فقط برای بانو میگفتم و گاهی برای پدر و مادرم مینوشتم ولی دیروز تصمیم گرفتم این را هم اینجا بگذارم برای ثبت در تاریخ.