"کانت "می گوید:

"دو چیز مرا به شگفتی می اندازد، یکی آسمانی پرستاره و دیگری احساس مسئولیتی که در قلب ماست".

شگفتی آفرین باشیم!

در وبلاگی دیگر فردی نوشته بود که من ایدزی هستم و از زندگی ناامید و در کل با غم قصه زندگی اسف بار خود را توضیح داده بود؛ در عوض در نظرات می دیدی: "آخی! به وبلاگ من هم سر بزن"! و یا: "سایت جوجه کوچولو، sms های جالب، دانلود آهنگ موبایل و چیزهای دیگر"!! دیگری هم از روی چه نیتی نمی دانم نوشته بود: "چه سخت. آدم بیماری لاعلاج بگیره ولی ایدز نگیره"!!!

این شعر به نظر من که خیلی قشنگ آمد هر چند که خیلی اهل شعر و شاعری نیستم.

نه زمین باش و نه خاک

که تو را خوار کنند

وانگهی ذهن تو را پُر ز مردار کنند

آسمان باش که خلقي به نگاهت بخرند

وز پی دیدن تو ، سر به بالا ببرند

به نام خدا
خیلی چیزها است که می خواهم بنویسم؛ از اوضاع ایران گرفته تا خاطرات جالب اینجا. ولی گفتم بهتر است اول دلیل تنبلی خودم را توضیح بدهم.
متاسفانه تا اکنون من لیبل حروف فارسی را ندارم و باید با حدس زدن تایپ کنم. نمی دانید که چقدر سخت است که باید چند حرف را بزنی تا حرف مورد نظرت را پیدا کنی. حالا ببینید تایپ یک متن چه مشقتی است.
با این همه هنوز مشتاقم به نوشتن.

به نام خدا
معمول است که اولین نوشتار به عنوان حسن شروع برداشت میشود، هرچند که بسیاری از "حسن" بی بهره اند؛ و شاید این نوشتار هم به منوال گذشتگان باشد.
سئوال اول من نیز از خودم این است که این وبلاگ را چرا درست کرده ام؛ و شاید سئوال اول شما هم که برای اولین بار است که این وبلاگ را میخوانید، همین باشد.
خودم هم درست نمیدانم! ولی شاید "فضای بازتری برای فکر کردن" ، دغدغه هایی که وجود دارند و نمی توان آن را به کسی نگفت!
درد دل های کسی که لطف دوست مقدر کرد که باشد، پس هست ( به زبان ساده تر درددل های خودم ). هر از گاهی مطالب علمی، دانستنیهای جالب، خاطرات و خبر های با مزه هم رد این جا میتوان یافت (به شرط اینکه خیلی تنبلی نکنم).
اسم وبلاگ هم طنزی است که در دوره دبیرستان میان دوستان رواج داشت؛” گاهی نامه”. این هم جریان مفصلی دارد که شاید در موقعی مناسب واقعه به صورت مشروح برای دوستان عرضه شد.
امیدوارم که بتوانیم از فضای باز فکری مان به فضایی باز برای عملکرد درست، دست پیدا کنیم. (اثبات فضای باز فکری به عهده خودتان).