این روزهایی که دارند می آیند یادآور خاطره ایی خوش هستند که سال پیش برای من و بانو رقم خورد. خاطره ایی که در کنار همکاران و دوستان و استادانم داشتیم و بجز به نیکی از آن یاد نمی کنم. کنگره پارسال که مسئول برگزاری اش مرکز بود و چه شوری در بچه ها بود و چقدر که فعالیت کردیم. هر وقت یادم می افتد بجز لبخند چیزی جایگزین در خاطرم نمی شود.

چند وقت پیش هم ایمیلی از یکی از شرکت کننده ها گرفتم که چند تا عکس را بعد از قریب به 10 ماه برایم فرستاده بود؛ و باز هم خاطره اش برایم زنده شد.

از وقتی هم که آمده ام اینجا فکر کنگره بعدی بودم که دو روز پیش دوستان زحمت کشیدند و برایم دعوتنامه اش آمد. هر چند که امسال کنگره در بهار نیست و در پاییز برگزار خواهد شد ولی آن جو بهاری در بین بچه ها و استادان باز هم غبطه من را به همراه دارد که شاید نتوانم همراهیشان کنم؛ مخصوصا امسال که استاد خودم دبیر کنگره هم میباشند.

به نام خدا

چند روزی بود که می خواستم این مطلب را بنویسم ولی نمی دانستم چطور. یکی از مهمترین ارزش های انسانی جان انسان است، موهبتی به نام "بودن" و "زندگی کردن"؛ و وظیفه هر انسانی چه قوی وچه ضعیف این است که حداقل از این موهبت خود دفاع کند و در مرحله بعد اگر توانست از مال دیگران. این موهبت یکی از با ارزش ترین موهبتهاست که در آیین های الهی و حتی بشری به آن اهمیت ویژه ایی داده اند و در برخی مواقع آن را پایه و اساس نهاده اند.

 نمی دانم کتاب "رازهای داوینچی" را خوانده اید یا نه! این کتاب کتابی است که شدیدا پیشنهاد می کنم بخوانید و البته نسخه ایی را که پاورقی دارد و اگر اشتباه نکنم ترجمه خانم گنجی و آقایی بود که اسمشان به خاطرم نیست. (ببخشید که ناقص آدرس می دهم چون کتاب در ایران است و من حدود یک سال پیش خواندم) متاسفانه این نسخه کتاب اجازه چاپ مجدد نیافت ولی من برخی از افست هایش را در کتابخانه ها دیده ام، که این امر خود نیز تامل برانگیز است. کتاب متن پلیسی دارد ولی چیزی که من را جذب کرد مفهومی بود که من با کمک پاورقی ها از مضامین کتاب دریافت کردم و به این نتیجه دوباره رسیدم که: "باید دوباره و چند باره فکر کرد".

به دوستانی که فیلمش را دیده اند پیشنهاد می کنم که کتابش را (مخصوصا همان نسخه فوق را) هم مطالعه کنند، تفاوت چشمگیری از همه لحاظ دارند.

این کتاب توسط کلیسای کاتولیک به عنوان کتاب ممنوعه مطرح شده است و سخت مورد مذمت که با خواندن کتاب به دلایلش پی میبرید.

به نام خدا
چند وقت هست که دودل شدم برای ادامه این وبلاگ یا نوشتن فقط برای خودم. دلم برخی اوقات از موضوعاتی می گیرد و می خواهم فقط درباره آن حرف بزنم ولی به خاطر خود سانسوری ها نمی توانم در اینجا سخنی بگویم. به همین علت بعضی اوقات دودل می شوم. خیلی موضوعات از پیش نوشته داشتم که فقط باید بر روی وبلاگ می گذاشتم ولی چون حس و حال آن موضوعات نبود آپ نمی کردم. به هر حال قصه دیر کردهای من هم این بود به علاوه امتحانات.

دوست دارم از آنهایی که وبلاگ من را می خوانند بپرسم آیا ادامه دادنش سودمند است؟ و برای چه کسی؟

دوست دارم دوباره سلام کنم به تمام موجوداتی که خداوند به آنها "بودن" را عطا کرده است.

امیدوارم هر جا که هستید خوش باشید. سال نو بر شما مبارک.