هر جامعه ایی هر چند کوچک و حتی به کوچکی یک عضوی بودن دارای رفتارهای تاپیک خاص خودش است که در طول زمان شکل گرفته و به صورت پویا تغییر می کند. در این میان اشخاصی که خواسته یا نخواسته وارد این اجتماعات می شوند تحت تاثیر این نوع رفتارها قرار می گیرند (تحت تاثیر قرار گرفتن مستلزم رویکرد همه جانبه نیست). البته همین که ما جزیی از بشریت هستیم رفتارهای کلی ای به ما می دهد.

برای مثال وقتی شما دانش آموز دوره ابتدایی یا راهنمایی هستید یکی از رفتارهایی که باید انجام بدهید انجام تکالیف است. این رفتار تکلیفی در این فرد تاثیر می گذارد. شاید این فرد استحمام را هم نوعی تکلیف ببیند و به آن عمل کند و غیره.

یا اینکه شما پرستار هستید و رفتار شغلی شما در رفتار کلی تاثیر می گذارد و در زندگی با اطرافیان به صورت سنگ صبور در می آیید. اگر کسی از زخمی برای شما گفت (چه روحی چه جسمی) خود را موظف به انجام کاری حتی در حداقلی خود می دانید.

حال در این میان به قول آقای مدیری افراد اشتباهی زیادند. مثلا آموزگاری که به دانش آموزان به عنوان منبع درآمد صرف نگاه می کند و دیگر هیچ. با وجودی که رفتار شغلی این آموزگار باید بر اساس آموزش دادن و پرورش دانش آموزان باشد. و یا بالعکس، فرد عتیقه فروشی که به کالای تجاری خود دل ببندد و سعی در حفظ آن کند در حالی که رفتار ایشان باید این باشد که کالای تجاری اش را با بهترین و منصفانه ترین ودر کمترین مدت زمانی به فروش برساند.

این اشتباهی بودن لازمه این نیست که فردی که اشتباهی است فرد بدی باشد، بلکه در جای نادرستی است. شاید آن آموزگار عتیقه فروش بسیار موفق، با انصاف و پرکاری می شد و آن عتیقه فروش آموزگار زبده ایی از آب در می آمد. ولی این دو در جایگاه مناسب خود قرار نگرفته اند و با این وضعیت هم به خود ضربه می زنند هم به اجتماع و حتی ممکن است به رفتارهای خاص آن گروه خاصی که در آن قرار گرفته اند آسیب وارد کنند.

راههای پیشگیری زیادی وجود دارند که با این مشکلات کمتر مواجه شد که در دوره جوانی و نوجوانی باید مورد توجه قرار بگیرند، ولی اگر کسی در این موقعیت قرار گرفت و نتوانست موقعیت خویش را تغییر دهد چه بهتر که در لباس آن گروه درآید و سعی در بهتر کردن رفتار اختصاصی آن گروه قدم بر دارد.

پی نویس: منظور از به لباس گروهی درآمدن این نیست که همیشه پیرو قبلی ها باشیم، بلکه با احترام به گروهی که ما هم شامل آن هستیم، به روز باشیم و در بهبود رفتارهای اختصاصی بکوشیم نه اینکه با رفتارهای اشتباهی که مختص مکان وزمان و موقعیت دیگری هست سعی در به هم ریختن آرمانها و اخلاقیات و رفتارهای گروه دیگری بکنیم.