در ماجرای جنگ صفین، حجربن عدی و عمرو بن حمق از یاران علی (ع) آشکارا از سپاه معاویه اظهار بیزاری میک‌ردند و چند بار از شدت خشم به آنها دشنام دادند. وقتی این خبر به امام رسید برای آنها پیام فرستاد که ناسزاگویی نکنید و دشنام ندهید. آن دو به حضور حضرت علی (ع) رفتند و حجربن عدی پرسید: ای پیشوای آزادگان آیا ما بر حق هستیم؟ امام پاسخ داد: آری برحقیم. حجربن عدی پرسید: آیا سپاه شام (پیروان معاویه) باطل هستند؟ امام پاسخ داد: آری آنان باطل هستند. حجر پرسید: پس چرا می‌فرمائید که نباید به آنان ناسزا گفت؟ امام در پاسخ گفت: خوش ندارم که شما بدزبان و دشنام‌گو باشید، اگر عملکرد دشمنت و چگونگی شرایطشان را منطقی توصیف کنید و یادآور شوید، گفتارتان به صواب نزدیکتر است. بهتر است به جای دشنام بگویید: بارخدایا، تو خود خون ما و جبهه ما و جبهه مقابلمان را حفظ نما، روابطمان را اصلاح فرما و اینان را، که گمراهند هدایت کن، تا آنان که حق را نمی‌شناسند، بازش شناسند تا آنان که با حق می‌ستیزند، باز ایستند.

نهج‌البلاغه، خطبه 206

به نام خدا

به یک بازی دعوت شدم که خودم را جای خدا جا بزنم!

این کار را هر چقدر خواستم انجام بدهم نشد. چرا؟ خب فقط بیائیم در زمینه خلقتش صحبت کنیم. اول اینکه چون خیلی چیز ها را نمی دانم صد در صد شلم شوربایی به راه می افتاد که "خدا" می داند. مثلا من نتیجه تز خودم را هم نمی دانم و اگر خدا بودم، هیچ وقت این تز به سر انجام نمی رسید و من باید تا پایان خداییم دانشجو می ماندم و از فارق التحصیلی خبری نبود. چه خدایی می توانم باشم وقتی که حتی جلوی کمیته سوپروایزری ام نتوانم جوابگو باشم.

از گیتی فقط همین سیاره وجود داشت با کلی حذف از نقشه چون همه جا را که نرفتم و نمی دانم که چگونه و چطور هستند پس زمین را در حد دانسته هایم می آفریدم (البته اسرائیل و آمریکا هم از روی نقشه پاک می شدند و باعث خشنودی مسئولین میگشت).

اصلا چرا باید بتوانم خودم ر اجای چیزی قرار بدهم که بر من محیط است و من نیستم. چیزی که نه با حواس نه با تعقل و نه با تخیل نمیشود آن را درک کرد و فهمید. حال من بازی ایی می گذارم. شما اشرف مخلوقات خدا هستید، چه کارهایی می حواهید انجام بدهید.

در حین نوشتن این کلمه در ذهنتان باشد و بنا بر آن بنویسید: "اشرف مخلوقات"

آی آدمها و بقیه همه دعوتید.