به نام خدا

پدرم ما را با این شعر با شهریار آشنا کرد:

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فكر آش و سبزی بیمار خویش بود
اما گرفته دور و برش هاله ئی سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست

متن کامل در ادامه مطلب

امروز تولدته! 19 اردیبهشت! ماهی که وجود هردومون رو توی این دنیا ثبت کرده و من چقدر بیشتر اردیبهشت رودوستش دارم ...  بودن در کنار تو و سپری کردن روزها در کنار تو بهترین هدیه ایی هست که خدا به من لطف کرده. راه زیادی مونده تا انتها....روزهای قشنگی رو برای تو و خودم در کنار همدیگه آرزو میکنم....ما انتهاش رو به زیباترین صورت ممکن به عزیزانمون میسپاریم....

زیاد نمینویسم چون میدونی دستم به نوشتن خیلی وقته نرفته و نوشتن رو از یاد برده و حتی چیدن جمله ها رو هم..! ولی خواستم اینجا بنویسم که همه بدونن برای من بهترین هستی و دوست داشتنی ترین. "تولدت مبارک"

در کنار تو تا ابد:

                   همسرت" بانو "  

این چند روز از اعدام فردی 23 ساله که به کشتن خانمی پیر محکوم شده است، خیلی شنیده ام. در برخی از نوشته ها که در حد یک قدیس بالا برده شده است. از لحاظ حقوق بشر برخی به دنبال این هستند که مجازات اعدام انجام نشود و برخی سیاسیون هم دنبال این هستند که اعدام مد نشود و همه هم برای خود دلیلی دارند و مورد بحث من هم نیست. همه این ها سر جای خودش ولی ایا تمام این بحث ها باعث میشود که فرد محکوم تبرئه شود؟ و گناهکار شناخته نشود؟ و به عنوان شبه الگویی برای دختران ایرانی در اید چون ایشان نقاش هم هستند؟ در جالی که همراه با فرد دیگری در سن 17 سالگی با نقشه قبلی و به انگیزه سرقت یک پیر زن را با چاقو به قتل رسانده اند.

به نظر من ما باید اول از همه برای خود چهارچوب ذهنی درست کنیم و در آن افکار خودمان را بررسی کنیم تا بفهمیم با چه چیزی مخالفیم و با چه چیزی موافق؛ بعد نسبت به حوادث اطراف واکنش نشان دهیم. این چهارچوب ذهنی البته هیچ گاه کامل نیست و دچار اشکال است که هر فرد میتواند با تجربه و تفکر و مطالعه و ... آن را روز به روز بهتر و جامع تر کند چرا که این چهارچوب های ذهنی ماست که نوع گفتار، عملکرد، اندیشه و در کل زندگی ما را میسازد.

به نام خدا

در این روزهایی که فوتبال ایران تلخ کام است، شاید برای آبی ها این آخر فصلی شیرینی ایی به همراه داشت. ضمن تشکر از فولاد خوزستان، قهرمانی استقلال بر آبی ها مبارک.

به نام خدا

اکثر مفاخر و بزرگ مردان و زنان این مملکت دارای یک ویژگی و زینت برجسته بوده اند که مورد قبول جامعه شان هم بوده است و آن چیزی نبوده بجز زینت ادب. شاید کمی از زمانش که خبر داغ داغ بود گذشته باشد ولی فراموشش نباید کرد تا تکرارش میسر نشود. کسانی که در جامعه ما میخواهند رنگ مردمی به خود بگیرند بهتر است که لحن سخنانشان را بهتر انتخاب کنند تا از انتصابشان تا اخراجشان زمانی برای دادن بیش از دو بیانیه داشته باشند. هر چند به نظر من نباید در این شرایط خود را صرف این جور مسایل واضح تر از خورشید کرد، ولی این رویه ایی است که دارد باب میشود و کسانی که کرامت های انسانی را فراموش کرده اند در این توهمند که قدرتی ضامن انهاست بالای دیگر قدرتها.