به نام خدا

پیش نویس: از تمامی بزرگوارانی که در این مدت غیبت ما ( من و بانو و گاهی نامه) را تنها نگذاشتند بسیار ممنونم مخصوصا سامان عزیز. به بزرگی خودتون ببخشید.

این روزها خیلی با خودم درگیر شدم. گیر کردم وسط کلی سئوال. مطالعه، گفتگو، شنیدن و دیدن و ... همه شده اند منابعی برایم تا بتوانم بهتر درک کنم و سواد اولیه برای تحلیلی قوی تر جمع آوری کنم تا به بیراهه نروم. خب گذران زندگی هم این وسط هست.

من همیشه کامیابی و نشاط و پیشرفت یک جامعه را در اخلاق و فرهنگ می دانستم. در جامعه ایی که اخلاق در آن نهادینه شده باشد هر چند که مصیبتها و سختی ها و دشواری هایی برایش پیش بیاید، ولی به سلامت از آن عبور خواهد کرد و راه سعادت خود را باز خواهد یافت. ولی در جامعه ایی که ارزشهای اخلاقی سقوط کنند، دیگر آن جامعه روی سعادت را به خود نمی بیند حتی اگر به پیشرفتهایی موقتی برسد.

به عنوان مثال آلمان را در جنگ جهانی دوم ببینیم. وقتی اخلاق از بین رفت و نژادپرستی و غرور و خود برتر بینی ارزش شد، آن همه پیشرفت علمی (که باید آن را انقلابی در علم دانست) در جهت نادرست استفاده شده و عاملی مخرب میشوند برای همان جامعه.

البته تعریفم ازاخلاق وسعت زیادی دارد و آن ارزش نهادن بر نیکی هاست و دوری جستن از بدی هاست. مجازات یک فرد خاطی، جنگ کردن در راه حقیقت، اخلاق مداری یک جامعه است همانطور که دروغ نگفتن، محبت کردن، رشوه ندادن و نگرفتن، پارتی باز نکردن و ... از جمله آن قرار میگیرد.

اخلاق مداری و بی اخلاقی هم مراحلی دارد. عمل کردن به پستی ها، رضایت دادن به انجام آن اعمال و سکوت در برابر آنها؛ همه درجاتی از بی اخلاقی است. کمترین اخلاق مداری آن است که در برابر اعمال و رفتار باطل ساکت نباشیم. و شاید این کمترین بتواند آغازی برای راه ما باشد.

ان الله لا يغير ما بقوم حتى يغيروا ما بأنفسهم (بدرستیکه خداوند تغییر نمی دهد در وضعیت ملتی، مگر به دست خودشان)

به نام خدا

درگذشت بیش از صد و پنجاه تن از هموطنانمان در حادثه!!! هوایی سقوط هواپیما را تسلیت میگویم. شاید ما دیگر عادت کرده باشیم به این نوع خبرها؛ ولی نباید عادتمان شود. علت این حادثه هم مثل هواپیمای حامل وزیر و یا c130 و یا ... به زودی مشخص خواهد شد و حتما چاره ایی اندیشیده میشود تا جلوی این نوع حوادث گرفته شود و ..... ولی باز خبری غم انگیز ما را تکان خواهد داد. 

به نام خدا

این روزها جز خبرهای تاسف برانگیز چیزی از وطنم به گوش نمیرسد. و این اخبار امروز با تایید کشته ها به روز شده است. این موضوع دیگر در حد درگیری خیابانی نیست بلکه خشونت عریان است. ایران امروز من در معادله ها و معامله هایی افتاده است که پیشبینی چگونگی بیرون رفت از آن شفاف نیست. نگرانی من این است که نکند این بیرون رفت به نفع مردم کشورم نباشد.

خواسته ها مشخص و شفاف نیست، چه در بین مردم و چه کاندیداهای معترض. و این باعث میشود که اعتراضهای مدنی به صورت کور دنبال شود و توسط خشونت طلبان به خشونت کشیده شود که این خشونت در حال حاضر مد نظر نمی باشد.

پ.ن. خس و خاشاک را در روز دوشنبه به مشاهده نشستم. این خاک مال تمام ایرانی هاست.

به نام خدا

 نقل است، آشفته حالی به نزد حکیم آمد که ای حکیم خواب ندارم، قرض و بیکاری و بیماری از یک سو، غصه نان شب و رنجوری عیال و اولاد از سویی آنچنان اوضاع را بر من تنگ کرده اند که خواب به چشمم راه ندارد.

 حکیم فرمود: از همسایه خود بزی قرض بگیر و به اتاق خواب ببر، حتماً درمان می شوی!

 مرد بز را به امانت گرفته و به محل خواب خویش برد، صدای بع بع بز و بوی پشم و پشکل مزید بر علت شد، چند روزی گذشت، سراسیمه و پریشان به نزد حکیم آمد، که ای حکیم؛ به دادم برس، بیچاره شدم، بد بخت منم، کم مانده دیوانه زنجیری شوم یا خود کشی کنم، دردهای من کم بود؟ با این بز چه کنم،امانم را بریده است، شب ها با او بع بع می کنم!

 حکیم فرمود: خوب بز را از خانه بیرون کن!

چون بز را بیرون کرد، آن شب برای اولین بار آسوده و آرام خوابید،و گفت:  خدایت رحمت کند ای حکیم، نجاتم دادی!

این چند روز از اعدام فردی 23 ساله که به کشتن خانمی پیر محکوم شده است، خیلی شنیده ام. در برخی از نوشته ها که در حد یک قدیس بالا برده شده است. از لحاظ حقوق بشر برخی به دنبال این هستند که مجازات اعدام انجام نشود و برخی سیاسیون هم دنبال این هستند که اعدام مد نشود و همه هم برای خود دلیلی دارند و مورد بحث من هم نیست. همه این ها سر جای خودش ولی ایا تمام این بحث ها باعث میشود که فرد محکوم تبرئه شود؟ و گناهکار شناخته نشود؟ و به عنوان شبه الگویی برای دختران ایرانی در اید چون ایشان نقاش هم هستند؟ در جالی که همراه با فرد دیگری در سن 17 سالگی با نقشه قبلی و به انگیزه سرقت یک پیر زن را با چاقو به قتل رسانده اند.

به نظر من ما باید اول از همه برای خود چهارچوب ذهنی درست کنیم و در آن افکار خودمان را بررسی کنیم تا بفهمیم با چه چیزی مخالفیم و با چه چیزی موافق؛ بعد نسبت به حوادث اطراف واکنش نشان دهیم. این چهارچوب ذهنی البته هیچ گاه کامل نیست و دچار اشکال است که هر فرد میتواند با تجربه و تفکر و مطالعه و ... آن را روز به روز بهتر و جامع تر کند چرا که این چهارچوب های ذهنی ماست که نوع گفتار، عملکرد، اندیشه و در کل زندگی ما را میسازد.

به نام خدا

اکثر مفاخر و بزرگ مردان و زنان این مملکت دارای یک ویژگی و زینت برجسته بوده اند که مورد قبول جامعه شان هم بوده است و آن چیزی نبوده بجز زینت ادب. شاید کمی از زمانش که خبر داغ داغ بود گذشته باشد ولی فراموشش نباید کرد تا تکرارش میسر نشود. کسانی که در جامعه ما میخواهند رنگ مردمی به خود بگیرند بهتر است که لحن سخنانشان را بهتر انتخاب کنند تا از انتصابشان تا اخراجشان زمانی برای دادن بیش از دو بیانیه داشته باشند. هر چند به نظر من نباید در این شرایط خود را صرف این جور مسایل واضح تر از خورشید کرد، ولی این رویه ایی است که دارد باب میشود و کسانی که کرامت های انسانی را فراموش کرده اند در این توهمند که قدرتی ضامن انهاست بالای دیگر قدرتها. 

به نام خدا

فقط یک چیز کوچولو و آن هم اینکه "آدمی فقط به امید زنده است". شروع سال نو، امیدی نو، سفره ایی دیگر پر از انرژی، درخشش نوری در تاریکی ناامیدی ها و ...

امیدتان همیشه زنده!!!

به نام خدا

دیروز برای اینکه خیلی تنها توی خانه ننشینم و در ضمن هوایی هم عوض کنم، در حالی که در تعطیلات میلاد پیامبر، درود خدا بر او و خاندانش باد؛ قرار داشتیم راهی آبشاری در نزدیکی شدم. البته از اول قرار بود که با چند نفر دیگر به آبشار دیگری بروم که یکساعت پیاده روی در جنگل بکر داشت ولی پایه نشدند و من این آبشار را انتخاب کردم. مسیر خیلی قشنگی داشت و من را یاد شمال خودمان انداخت. هوا ابری بود و اگر باران میامد بر میگشتم ولی تا عصر، موقعی که خواستم برگردم باران نیامد. چون تنها بودم توی ذهنم عجیب درگیر بحثی بودم که یک دفعه احساس کردم چقدر دلم برای بعضی چیزها تنگ شده است. یکی یکی داشتم مرور میکردم که یک دفعه ... چقدر دلم برای خدای سالها قبل خودم تنگ شده است؛ خیلی.

خدایی که الان میشناسم بسیار تواناتر، بزرگتر، جبارتر، قهارتر و ... است. عقوبتش سنگین تر شده و بخشش وسیعتر ولی رفاقتش با من کمتر. همیشه بوده وهست و در زندگی من نقش دارد و به او اعتقاد داشته ام و دارم، با تمام وجود؛ حتی وقتی نافرمانیش را کرده ام میدانستم هست ولی...

رفاقتی بود که اگر چشم پوشی میکرد از روی دوستی بود نه از بخشش و رحمانیتش؛ اگر لطف میکرد به دوستش کرده بود نه به بنده اش.

دیگر فقط رانندگی میکردم. شاید جواب سلامش فقط چشمانی خیس بود...

پ.ن. این جور حرف را فقط برای بانو میگفتم و گاهی برای پدر و مادرم مینوشتم ولی دیروز تصمیم گرفتم این را هم اینجا بگذارم برای ثبت در تاریخ.

به نام خدا

مطلب زیر یک داستان است که از وبلاگ "چپ کوک" آورده ام.

امروز تو کلاس زبان

Teacher: make a sentence with love.

My friend: I love study.

Me: I love America.

يهو همه ساکت شدند معلممون يه کم سرخ شد، بعد صورتي شد، بعد نارنجي، بعد گفت:

ok, next one

خيلي خوشحالم. فردا تعطيله و بيست و دوي بهمنه. بابا مي‌گه: بايد بريم تظاهرات. مامان مي‌گه: هتل رزرو کردم. بابا مي‌گه: اين وظيفه ملي ماست. مامان مي‌گه: يوگيمون گفته تغيير محيط روي روح تاثير داره. بابا مي‌گه: انقلاب ما انفجار نور بود. مامان مي‌گه: آخ يادم رفت ضد آفتابم رو بردارم.

امروز بيست و دوي بهمنه. بابا صبح زود بيدارم کرد که برم تظاهرات و مامان گفت که تب دارم. خلاصه مامان رفت شمال، بابا رفت تظاهرات، منم رفتم پيش مامان بزرگم. داريم با هم اسم فاميل بازي مي‌کنيم. مامان‌بزرگ برد. من گفتم: کاش يه بارم من ببرم. مامان‌بزرگ گفت: کاش زندگيتو ببري.

بابابزرگ مي‌گه: مي‌خواي چکاره بشي؟ مي‌گم: تو آمريکا مي‌خوام دکتري مو بگيرم. بابا مي‌گه: دکتري نه، دکترا. بعدشم مگه من مرده باشم بذارم بري کافرستون. سيامک مي‌گه: کروب آفتاب کيلي کشنگه! مي‌گم: آمريکا قشنگه؟ مي‌گه: نمي‌دونم. کودت بايد ديد اما ايران کيلي کشنگه. مي‌گم: قول مي‌دي بزرگ شدم کار منو درست کني بيام آمريکا. مي‌گه: کول مي‌دم. مامان مي‌گه: اين همه فروشگاه تو يه خيابون؟! مامان سيامک مي‌گه: آره سهيلا جون، تازه از اين بيشترش هم هست. مامان مي‌گه: اين گاو لوسه کجا هست حالا؟ مامان سيامک مي‌گه: لاس‌وگاس رو مي‌گي؟ مامان مي‌گه: راسته يه عالمه قمارخونه داره؟ بابا مي‌گه: استغفرالله و پا مي‌شه مي‌ره آشپزخونه. باباي سيامک مي‌گه: فري جون کجا مي‌شه سيگار کشيد؟ بابا مي‌گه: توي ايوون. سيامک مي‌گه: بريم توپ بازي؟ مي‌گم: باشه، بريم ايوون. توپم ميفته نزديک باباي سيامک و بابام. بابا در گوش باباي سيامک مي‌گه: يعني با ثبت‌نام تو شرکت شما کارم تا دو سال ديگه درست مي‌شه؟

به نام خدا

این مطلب در یکی از رسانه ها به چاپ رسیده بود. خدا را شکر که صعود داشتیم.

موسسه «هنلی» در گزارش مربوط به سال 2008 خود اتباع کشورهای مختلف جهان را از لحاظ آزادی های مسافرت بدون اخذ ویزا رتبه بندی کرده است که بر اساس آن افغانستان، عراق، ایران، پاکستان و کره شمالی در قعر جدول این رتبه بندی قرار دارند. در این میان ایرانی ها مشترکاً با پاکستانی ها از توان سفر به 25 کشور جهان بدون ویزا برخوردار هستند که از این نظر بالاتر از عراقی ها (23 کشور) و افغان ها (22 کشور) در رتبه 87 جهانی قرار گرفته اند. این در حالی است که در گزارش 2006 همین موسسه ایرانی ها می توانستند تنها به 14 کشور سفر کنند که از این لحاظ ایران سیر صعودی داشته است.

به نام خدا

امروز توی آزمایشگاه حسابی غرق کار بودم که دیدم کلی آدم ریختند تو و چندتایی عکاس هم همراهشونه و دارند مرتب عکس میگیرند، آن هم از چه سوژه ایی: من در کمال تعجب. بعد تکنسین آزمایشگاه فوری آمد و مرتب میگفت شما کارت را ادامه بده. پروفسور فلان هم داشت پشت سر من تند تند توضیح میداد که اینجا چه خبر هست و ما چه موشک هایی داریم هوا میکنیم!! بعد که توضیحات تمام شد به من گفت شما ایرانی هستید، از کشور شما آمده اند!!!! من هم تازه متوجه شدم که یک "هیات" ایرانی به همراه تنی چند از مسئولین تشریف آورده اند. فوری سلام و علیک کردند و خودشان را معرفی کردند و خب برخی را در گفتگوی ویژه خبری قبلا زیارت کرده بودم. سئوالاتی پرسیدند و من هم همان توضیح پروفسور را تکرار کردم با کمی توضیحات، و همه هم می گفتند: به به....به به. تعجب انگیز بود که مطالب غیر تکراری مینمود!

آمدم این توفیق بدست آمده را بدون حرف اضافه ایی تمام کنم ولی نگذاشتند و گفتند پیشنهاد بدهید تا همه هستند صحبت های شما را هم بشنویم. از انجایی که خیل عظیمی از دانشجویان همراهیشان میکردند گفتم که دوستان هستند که. ولی ما دنبالش نرویم مثل اینکه می اید به دنبالمان. گفتند شما هم بفرمایید. گفتم من اینجا یک دانشجوی خارجی حساب میشوم، این دستگاه با این عظمت به همراه یک تکنسین کاملا در اختیار من قرار داده شده در زمان معین، تا نتایج قابل قبولی بدست بیاورم. هیچ کس هم نه بر سرم منت میگذارد و نه کسی برایم مشکل تراشی میکند، یک دهم این در مملکت ما برای دانشجوها فراهم بیاورید تا هم آنان دچار غربت نشوند هم مملکت بیشتر پیشرفت کند.

این به اون گفت آقای فلانی با شما بود، این گفت نه مال فلان وزارت خانه است و ...

- لطف میکنید ما را همراهی کنید، خیلی خوب توضیح دادید و کاملا متوجه شدیم.

- چی را؟ من همین الان هم از کارم عقب افتادم.

پ.ن. ندارد.

به نام خدا

امروز به دلایلی که تا چند روز دیگر مشخص میشود سری به سفارت ایران زدم. از خوش شانسی ایرانیان مالزی نشین شخص بسیار خوبی (در نوع خود) مسئول امور کنسولی هستند و در این موضوع از حق نباید گذشت. علاوه بر آن چیزی که باعث شد این پست را بنویسم، دست نوشته ایی بود که بر روی مقوایی زرد رنگ نوشته شده و بر دیوار محل انتظار نصب شده بود. با این مضمون:

"هموطنان، پرتاب موفقیت آمیز ماهواره مخابراتی امید را به شما تبریک میگوییم."

پ.ن. به دلایل فنی از پذیرایی نظرات ارزشمندتان در این پست معذوریم.

به نام خدا

خیلی حرف دارم برای گفتن و حتی خیلی هاش را توی ذهنم برای نوشتن توی وبلاگ چینش کرده ام ولی "وقت نوشتن"ها توی گذران این روزها گم می شوند و وقتی که گاهی نامه باز میشود همان پست قبلی ظاهر میگردد.

چهل روز از روزی که نوشتم "فرصتی برای آدم شدن" میگذرد و شاید خوب باشد که نگاهی بیاندازیم به کارنامه چهل روزه خود و ببینیم چه می خواستیم و چه شد. خوش به حال کسانی که خوشحالند از کارنامه خود. اربعین حسینی تسلیت باد.

به نام خدا

می خواستم یک پست بگذارم ولی وقتی این مطلب را توی آی آدمها دیدم ... :

سلام... ای طلوع سحرگاه رفتن

مثل همیشه چشم هایت را با تفاوت به من دوخته ای...از پس شیشه ی خاک گرفته ی آن ویترین خاطره ها...اما این بار دیگر نه صدای قرآن می آید از آن سو تر ها...  و نه بادی ست که بسوزاند چشم هایم را...چشم هایم را...که می گویند شبیه آن یکی هاست که ذل زده اند به من...

آن جا می آیم در رویا...هر چند تو نیامدی در تمام این همه سالها...می آیم و چشم می دوزم بر چشم هایت...که مال من شبیه آن ها بود شاید زمانی...آن جا را می خواهم تا مرا به خلسه ی پر خلا_ بی حرکت _پرسکوت برساند...شاید چشم هایت را بخوانم باز...از پس این همه سال...که باد بوزد در گوشم و چشم هایم پر از آیه های قرائت شده ی اشک شود...که بخوانم چشم هایت را شاید...که بخوانم...

آن جایی و ذل زده ای به من...و من تورا به یاد که نه... تصویر میکنم ...صدایت را؟...نمی دانم شاید آرام...شاید بلند...که راه می روی و این کابوس را به خاک می نشانی...با قدم هایت ؟...شاید تند...شاید آهسته..یا هیج آن آخرها...

و نگاهت را... آه...نگاهت را...

آن جایی و ذل زده ای به چشمانی که می گویند شبیه مال خودت است...موشکافانه می کاویشان...که نور بوزانی بر نگاهم ...که انگار شبیه نبودند هیچ گاه...هیچ گاه...صدایت را بتابان اما...که این روزها لالایی می کند در گوشم عجیب...زمزمه می شود بر لبانم...که ...اگر سبز رفتی...اگر زرد ماندم...

...

حالا دیگر ببند آن چشم ها را آهسته آهسته...که گریستند قطره قطره خون رگانت را...آرام آرام...تا طلوع نیامده از پس تیرگی رفتنت...

به نام خدا

امسال هم فرصتی باز پیش آمد برای امتحان شدن. جوابش چه باشد را نمیدانم. همانطور که عاشورای 1400 سال پیش امتحانی بود بزرگ، شاید که تکرار هر ساله اش هم برای ما امتحانی باشد، فرصتی برای بهتر شدن که از دست دادنش خسران است.

دوباره مثل هر سال به دنبال این گشتم که: که بود؟ چه شد؟ چه گفت؟ با چه کسانی بود؟ چرا؟ چگونه هنوز حماسه آفرین است؟ جوابش چه بود؟ بعدش چه شد؟ قبلش چه بود؟ و ... و من چه کنم؟

شاید جوابهایی پیدا کنم ولی باز هم جواب هست. اینقدر حرکتش پر عظمت است که میتوانی مدوام بیاموزی ... و چه آموزنده خوبی است.

"سلام بر تو ای وارث نبیین،

سلام بر تو ای جانشین نیکو کردار و تقوا پیشه،

سلام بر تو ای شهید راستگو ..."

امشب هم شب شام غریبان است...

پ.ن. دوست عزیزی قرار است ما را هم در نذری خودش شریک کند، این هم از لطفهای خداست که چنین دوستانی به ما ارزانی داشته است.

پ.ن. این سه روز اخیر را دوست داشتم ایران باشم.

حسنعلي خان را بر سر تقسيم ارث، با برادري که سه سالي از او کوچک تر بود اختلاف افتاد. اختلاف هم بر سر ‏آلاچيقي بود که هر دو آن ها زير آن کودکي خود را طي کرده و خاطره ها داشتند. وقتي اين آلاچيق داخل حياط سهمي ‏حسينعلي خان افتاد، برادر بزرگ داد طرف شرقي حياطش را ديوارکي کشيدند و شاه نشين خود را کور کرد تا ديگر آن ‏سمت و آن ها را نبيند. و چراغ رابطه تاريک شد.‏

کسي نمي داند آيا حسنعلي خان ديد يا نديد که در خيابان يا بازار، برادر کوچک هر گاه به او بر مي خورد، کلاه به ‏احترام از سر بر مي داشت. کسي نمي داند حسنعلي خان مي دانست يا نمي دانست که چرا هر سال برادرش پيش از ‏عيد نوروز به سفر مي رفت و قبل از رفتن کارتي مي فرستاد هم کسب اجازه مي کند و هم عذر تقصير مي خواست. ‏چهل و چهار سال هميشه نوروز در تهران نبود برادر کوچک تر.‏

تا گرد پيري بر سرشان نشست. ديوارکي که حسنعلي خان کشيده بود خود فروريخت در يک زمستان. اما ديگر نه ‏حسنعلي خان در شاه نشين غربي مي نشست و نه حسينعلي خان پاي رفتن به اتاق هاي طبقه بالا داشت که مشرف بودند. ‏دو سال بعدش حسينعلي خان سکته کرد و به مريضخانه دولتي برده شد. اميدي به ماندنش نبود. گفته بود کفنش را که از ‏مکه آورده بود به مريضخانه ببرند. به کفن پاکتي سنجاق بود که رويش درشت نوشته بود اجازه برادر بزرگ. آيا اصلا ‏چيزي در آن پاکت بود.‏

اما عمر برادر کوچک به دنيا بود و او را شکسته حال روي برانکار برگرداندند. اصرار کرد که اول به خانه شماره ‏يک ببرندش. خواست خدمت برادر بزرگ عرض ادب کند.‏

وقتي برانکار وارد حياط شد، حسنعلي خان نشسته بود روي نيمکت کنار حوض و عصايش را زير چانه اش گذاشته ‏بود. حسينعلي خان نفس زنان گفت سلام برادر، به دنيا برگشتم. آمدم اول به دستبوس. اگر اجازه دهيد به آن خانه بروم. ‏حسنعلي خان رفت و او را بغل کرد و قطره هاي اشکش ريخت روي موهاي کم پشت و سفيد حسينعلي خان.‏

برخي از ما با حقيقت اين گونه ايم، قهر. و هر چه سرک مي کشد و خود مي نمايد، حتي گاهي سر راهمان را مي گيرد ‏سلامي مي کند، جواب نمي دهيم. انگار عهد بسته ايم با او در يک جا نباشيم، تا روزي که محزون و مجروح خودش را ‏به ما برساند و ديگر براي ما هم مجالي نمانده باشد. انگار حقيقت موظف است به کوچکي در برابر ما. و ما را جست و ‏جوي حقيقت در دستور نيست.‏

اما ديگران مدام در جست و جوي حقيقت اند. خود را با حقيقت برادر مي دانند. حقيقت را فقط وقتي نمي خواهند که به ‏تحسينشان مي آيد و نفعي مي رساند. هم از اين رو اين همه با هم دشمن نيستند. اين همه دور از هم. اين همه در رويا. ‏اين همه در غوغا.‏

‏ زمان ها از دست مي دهيم تا ديوارهاي خود کشيده خود ساخته، به خودي خود فروريزد. ديوارهاي وهمي که بين خود ‏و حقيقت کشيده ايم. و اين چنين است که فقط چيزها و کس هائي را دوست داريم که نمي شناسيم. دلبسته سرزمين هاي ‏دور، دل سپرده آن ها که دورند از ما. يکي مانند اوباما. منتظر او مي مانيم. انگار با هم زير يک آلاچيق بزرگ شده ‏ايم.‏

م..بهتود

سال 1264 قمرى، نخستين برنامهى دولت ايران براى واکسن زدن به فرمان اميرکبير آغاز شد. در آن برنامه، کودکان و نوجوانانى ايرانى را آبلهکوبى مىکردند. اما چند روز پس از آغاز آبلهکوبى به امير کبير خبردادند که مردم از روى ناآگاهى نمىخواهند واکسن بزنند. بهويژه که چند تن از فالگيرها و دعانويسها در شهر شايعه کرده بودند که واکسن زدن باعث راه يافتن جن به خون انسان میشود!!!

هنگامى که خبر رسيد پنج نفر به علت ابتلا به بيمارى آبله جان باختهاند، امير بیدرنگ فرمان داد هر کسى که حاضر نشود آبله بکوبد بايد پنج تومان به صندوق دولت جريمه بپردازد. او تصور مى کرد که با اين فرمان همه مردم آبله مىکوبند. اما نفوذ سخن دعانويسها و نادانى مردم بيش از آن بود که فرمان امير را بپذيرند. شمارى که پول کافى داشتند، پنج تومان را پرداختند و از آبلهکوبى سرباز زدند. شمارى ديگر هنگام مراجعه مأموران در آب انبارها پنهان مىشدند يا از شهر بيرون مىرفتند!!!

روز بيست و هشتم ماه ربيع الاول به امير اطلاع دادند که در همه ى شهر تهران و روستاهاى پيرامون آن فقط سىصد و سى نفر آبله کوبيدهاند. در همان روز، پاره دوزى را که فرزندش از بيمارى آبله مرده بود، به نزد او آوردند. امير به جسد کودک نگريست و آنگاه گفت: ما که براى نجات بچههايتان آبلهکوب فرستاديم. پيرمرد با اندوه فراوان گفت: حضرت امير، به من گفته بودند که اگر بچه را آبله بکوبيم جن زده مىشود. امير فرياد کشيد: واى از جهل و نادانى، حال، گذشته از اينکه فرزندت را از دست دادهاى بايد پنج تومان هم جريمه بدهي. پيرمرد با التماس گفت: باور کنيد که هيچ ندارم. اميرکبير دست در جيب خود کرد و پنج تومان به او داد و سپس گفت: حکم برنمىگردد، اين پنج تومان را به صندوق دولت بپرداز. چند دقيقه ديگر، بقالى را آوردند که فرزند او نيز از آبله مرده بود. اين بار اميرکبير ديگر نتوانست تحمل کند. روى صندلى نشست و با حالى زار شروع به گريستن کرد...

در آن هنگام ميرزا آقاخان وارد شد. او در کمتر زمانى اميرکبير را در حال گريستن ديده بود. علت را پرسيد و ملازمان امير گفتند که دو کودک شيرخوار پاره دوز و بقالى از بيمارى آبله مردهاند. ميرزا آقاخان با شگفتى گفت: عجب، من تصور مىکردم که ميرزا احمدخان، پسر امير، مرده است که او اين چنين هاىهاى مىگريد. سپس، به امير نزديک شد و گفت: گريستن، آن هم به اين گونه، براى دو بچهى شيرخوار بقال و چقال در شأن شما نيست. امير سر برداشت و با خشم به او نگريست، آنچنان که ميرزا آقاخان از ترس بر خود لرزيد. امير اشکهايش را پاک کرد و گفت: خاموش باش. تا زمانى که ما سرپرستى اين ملت را بر عهده داريم، مسئول مرگشان ما هستيم. ميرزا آقاخان آهسته گفت: ولى اينان خود در اثر جهل آبله نکوبيدهاند.
امير با صداى رسا گفت: و مسئول جهلشان نيز ما هستيم. اگر ما در هر روستا و کوچه و خيابانى مدرسه بسازيم و کتابخانه ايجاد کنيم، دعانويسها بساطشان را جمع مىکنند. تمام ايرانىها اولاد حقيقى من هستند و من از اين مىگريم که چرا اين مردم بايد اين قدر جاهل باشند که در اثر نکوبيدن آبله بميرند...

روحش شاد

به نام خدا

امشب، دومین شب قدر و مصادف با شهادت بهترین خوبی هاست. مقام آن حضرت به قدری است که پیامبر، درود خدا بر او و خاندانش باد؛ میفرمایند که هیچ کس علی را نشناخت جز من و خدایش.

ولی برای من این بزرگوار یک شاخصه خیلی بزرگ دارند و آنها سخنان پر مغز و عمیقشان است. گاهی می توان دهها ساعت روی یک جمله چند کلمه ای شان فکر کرد و به صورت کاربردی در زندگی پیاده کرد. البته پیاده کردنش هم همتی میخواهد.

     
در ادامه هم متنی از سایت و.ب.نوشت:

" امام سجاد وقتی با خدا حرف می­زند خیلی عاشقانه حرف می­زند. عشق و عاشقی کردن با خدا چه باشکوه و چه لذت­بخش است؛ ابراز عشق به خدایی با آن همه قدرت و آن همه مهربانی و زیبائی. مناجاتی که اوج دعاهای ماه رمضان است دعایی است که ابوحمزه­ی ثمالی از قول امام چهارم نقل کرده است؛ طولانی است ولی آن­قدر لطیف  و عاشقانه است که اگر کسی معنای آن را بفهمد، گذر زمان را نمی­فهمد. درست مثل صحبت هر عاشق و معشوقی که زمان را نمی­فهمد و لحظه­ی پایان سخت­ترین لحظه­هاست. در این دعا آن قدر امام سجاد راحت با خدا حرف می­زند که در همان لحظه می­توان حس کرد که خدا با لبخند زیبائی آغوشش را باز کرده و "گناهکاران" را به آغوش گرمش دعوت می­کند. در همه جای دعا می­توان دید که خدا لبخند مهربانانه دارد و تو را در آغوشش جا می­دهد. امام سجاد می­گوید: "خدایا من که نگفتم گناه نکردم. خودت و خودم بهتر از همه می­دانیم که من چه­قدر گناهکارم. اما هروقت گناه می­کردم امید داشتم تو آن را می­پوشانی. اگر می­دانستم جز تو کس دیگری از گناهانم مطلع می­شود که گناه نمی­کردم. تو را مهربان­ترین می­دانستم که جلوی تو گناه کردم. اما خودت می­دانی همان زمان هم که گناه می­کردم، وجودت را انکار نمی­کردم و در عین گناه دوستت داشتم. حالا اگر قیامت به خاطر گناهانم مرا به جهنم ببری، حق داری؛ ولی همین که وارد جهنم شوم به همه­ی جهنمی­ها اعلام می­کنم من خدا را دوست داشتم ولی باز هم من را به جهنمش آورده است. خدایا تو که هیچ­وقت به خاطر آن­که گناه می­کردم نعمت­هایت را از من دریغ نکردی. به هر دلیلی کمکم کردی. گناهانم را نادیده گرفتی. بدی­هایم را پوشاندی. آن­قدر مهربانی کردی که به جای آن­که من نگران باشم، گویا تو از من خجالت می­کشی. پس مرا ببخش." این خدای مهربان و پرلطافت و پرلبخند، همان خدائی است که امروز جامعه­ی ما به آن نیاز دارد. امشب اولین شب قدر امسال است. شب­هایی که خدا خودش دعوت کرده که در آغوشش جا بگیریم. با همه­ی گناهانمان اگر در این شب­های قدر که سرنوشت سال ما در آن مشخص می­شود، نگاهی به درگاهش بیندازیم، حتماً لبیک مهربانانه و آغوش بازش را می­بینیم. التماس دعا."

به نام خدا

به یک بازی دعوت شدم که خودم را جای خدا جا بزنم!

این کار را هر چقدر خواستم انجام بدهم نشد. چرا؟ خب فقط بیائیم در زمینه خلقتش صحبت کنیم. اول اینکه چون خیلی چیز ها را نمی دانم صد در صد شلم شوربایی به راه می افتاد که "خدا" می داند. مثلا من نتیجه تز خودم را هم نمی دانم و اگر خدا بودم، هیچ وقت این تز به سر انجام نمی رسید و من باید تا پایان خداییم دانشجو می ماندم و از فارق التحصیلی خبری نبود. چه خدایی می توانم باشم وقتی که حتی جلوی کمیته سوپروایزری ام نتوانم جوابگو باشم.

از گیتی فقط همین سیاره وجود داشت با کلی حذف از نقشه چون همه جا را که نرفتم و نمی دانم که چگونه و چطور هستند پس زمین را در حد دانسته هایم می آفریدم (البته اسرائیل و آمریکا هم از روی نقشه پاک می شدند و باعث خشنودی مسئولین میگشت).

اصلا چرا باید بتوانم خودم ر اجای چیزی قرار بدهم که بر من محیط است و من نیستم. چیزی که نه با حواس نه با تعقل و نه با تخیل نمیشود آن را درک کرد و فهمید. حال من بازی ایی می گذارم. شما اشرف مخلوقات خدا هستید، چه کارهایی می حواهید انجام بدهید.

در حین نوشتن این کلمه در ذهنتان باشد و بنا بر آن بنویسید: "اشرف مخلوقات"

آی آدمها و بقیه همه دعوتید.

هر جامعه ایی هر چند کوچک و حتی به کوچکی یک عضوی بودن دارای رفتارهای تاپیک خاص خودش است که در طول زمان شکل گرفته و به صورت پویا تغییر می کند. در این میان اشخاصی که خواسته یا نخواسته وارد این اجتماعات می شوند تحت تاثیر این نوع رفتارها قرار می گیرند (تحت تاثیر قرار گرفتن مستلزم رویکرد همه جانبه نیست). البته همین که ما جزیی از بشریت هستیم رفتارهای کلی ای به ما می دهد.

برای مثال وقتی شما دانش آموز دوره ابتدایی یا راهنمایی هستید یکی از رفتارهایی که باید انجام بدهید انجام تکالیف است. این رفتار تکلیفی در این فرد تاثیر می گذارد. شاید این فرد استحمام را هم نوعی تکلیف ببیند و به آن عمل کند و غیره.

یا اینکه شما پرستار هستید و رفتار شغلی شما در رفتار کلی تاثیر می گذارد و در زندگی با اطرافیان به صورت سنگ صبور در می آیید. اگر کسی از زخمی برای شما گفت (چه روحی چه جسمی) خود را موظف به انجام کاری حتی در حداقلی خود می دانید.

حال در این میان به قول آقای مدیری افراد اشتباهی زیادند. مثلا آموزگاری که به دانش آموزان به عنوان منبع درآمد صرف نگاه می کند و دیگر هیچ. با وجودی که رفتار شغلی این آموزگار باید بر اساس آموزش دادن و پرورش دانش آموزان باشد. و یا بالعکس، فرد عتیقه فروشی که به کالای تجاری خود دل ببندد و سعی در حفظ آن کند در حالی که رفتار ایشان باید این باشد که کالای تجاری اش را با بهترین و منصفانه ترین ودر کمترین مدت زمانی به فروش برساند.

این اشتباهی بودن لازمه این نیست که فردی که اشتباهی است فرد بدی باشد، بلکه در جای نادرستی است. شاید آن آموزگار عتیقه فروش بسیار موفق، با انصاف و پرکاری می شد و آن عتیقه فروش آموزگار زبده ایی از آب در می آمد. ولی این دو در جایگاه مناسب خود قرار نگرفته اند و با این وضعیت هم به خود ضربه می زنند هم به اجتماع و حتی ممکن است به رفتارهای خاص آن گروه خاصی که در آن قرار گرفته اند آسیب وارد کنند.

راههای پیشگیری زیادی وجود دارند که با این مشکلات کمتر مواجه شد که در دوره جوانی و نوجوانی باید مورد توجه قرار بگیرند، ولی اگر کسی در این موقعیت قرار گرفت و نتوانست موقعیت خویش را تغییر دهد چه بهتر که در لباس آن گروه درآید و سعی در بهتر کردن رفتار اختصاصی آن گروه قدم بر دارد.

پی نویس: منظور از به لباس گروهی درآمدن این نیست که همیشه پیرو قبلی ها باشیم، بلکه با احترام به گروهی که ما هم شامل آن هستیم، به روز باشیم و در بهبود رفتارهای اختصاصی بکوشیم نه اینکه با رفتارهای اشتباهی که مختص مکان وزمان و موقعیت دیگری هست سعی در به هم ریختن آرمانها و اخلاقیات و رفتارهای گروه دیگری بکنیم.  

به نام خدا

چند روزی بود که می خواستم این مطلب را بنویسم ولی نمی دانستم چطور. یکی از مهمترین ارزش های انسانی جان انسان است، موهبتی به نام "بودن" و "زندگی کردن"؛ و وظیفه هر انسانی چه قوی وچه ضعیف این است که حداقل از این موهبت خود دفاع کند و در مرحله بعد اگر توانست از مال دیگران. این موهبت یکی از با ارزش ترین موهبتهاست که در آیین های الهی و حتی بشری به آن اهمیت ویژه ایی داده اند و در برخی مواقع آن را پایه و اساس نهاده اند.