به نام خدا

پدرم ما را با این شعر با شهریار آشنا کرد:

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فكر آش و سبزی بیمار خویش بود
اما گرفته دور و برش هاله ئی سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست

متن کامل در ادامه مطلب

در ماجرای جنگ صفین، حجربن عدی و عمرو بن حمق از یاران علی (ع) آشکارا از سپاه معاویه اظهار بیزاری میک‌ردند و چند بار از شدت خشم به آنها دشنام دادند. وقتی این خبر به امام رسید برای آنها پیام فرستاد که ناسزاگویی نکنید و دشنام ندهید. آن دو به حضور حضرت علی (ع) رفتند و حجربن عدی پرسید: ای پیشوای آزادگان آیا ما بر حق هستیم؟ امام پاسخ داد: آری برحقیم. حجربن عدی پرسید: آیا سپاه شام (پیروان معاویه) باطل هستند؟ امام پاسخ داد: آری آنان باطل هستند. حجر پرسید: پس چرا می‌فرمائید که نباید به آنان ناسزا گفت؟ امام در پاسخ گفت: خوش ندارم که شما بدزبان و دشنام‌گو باشید، اگر عملکرد دشمنت و چگونگی شرایطشان را منطقی توصیف کنید و یادآور شوید، گفتارتان به صواب نزدیکتر است. بهتر است به جای دشنام بگویید: بارخدایا، تو خود خون ما و جبهه ما و جبهه مقابلمان را حفظ نما، روابطمان را اصلاح فرما و اینان را، که گمراهند هدایت کن، تا آنان که حق را نمی‌شناسند، بازش شناسند تا آنان که با حق می‌ستیزند، باز ایستند.

نهج‌البلاغه، خطبه 206

به نام خدا

شاید باورش تلخ باشد ولی خیلی از کسانی که امروز در سن جوانی هستند، تنها چیزی که از مطهری می­دانند این است که نام خیابان بزرگی در تهران است و اسم ایشان بارها از رسانه ­ها تکرار می­شود؛ اما واقعیت این است که استاد مرتضی مطهری دانشمندی بود که در دهه­ ی قبل از انقلاب، با نگاه دینی به مسائل جامعه­اش بسیاری از نیازهای فکری را شناخت و برای آنان پاسخ­های عالمانه­ ای پیدا کرد که به صورت طبیعی یکی از بزرگ­ترین اندیشه ­ورزان دینی جامعه خودش شد. دلیل اصلی این تفاوت مطهری با دیگران در این بود که او فرزند دورانی بود که برای مشبهات ضد دینی باید پاسخ متقن پیدا می­کرد و در صحنه مباحثه حاضر می­شد تا بتواند نظرش را ارائه کند و نظر برتری هم داشته باشد. دکتر شریعتی هم چنین موقعیتی داشت. وجود افرادی مثل مطهری که سؤال­های نسل خود را بفهمند و پاسخ برتر داشته باشند نیاز جامعه امروز است که خیلی از آن سؤال­ها با پرسش­های 40 سال پیش این جامعه متفاوت است.

برداشته شده از "وب نوشت" با مقداری حذف.

"کانت "می گوید:

"دو چیز مرا به شگفتی می اندازد، یکی آسمانی پرستاره و دیگری احساس مسئولیتی که در قلب ماست".

شگفتی آفرین باشیم!