به نام خدا

اکثر مفاخر و بزرگ مردان و زنان این مملکت دارای یک ویژگی و زینت برجسته بوده اند که مورد قبول جامعه شان هم بوده است و آن چیزی نبوده بجز زینت ادب. شاید کمی از زمانش که خبر داغ داغ بود گذشته باشد ولی فراموشش نباید کرد تا تکرارش میسر نشود. کسانی که در جامعه ما میخواهند رنگ مردمی به خود بگیرند بهتر است که لحن سخنانشان را بهتر انتخاب کنند تا از انتصابشان تا اخراجشان زمانی برای دادن بیش از دو بیانیه داشته باشند. هر چند به نظر من نباید در این شرایط خود را صرف این جور مسایل واضح تر از خورشید کرد، ولی این رویه ایی است که دارد باب میشود و کسانی که کرامت های انسانی را فراموش کرده اند در این توهمند که قدرتی ضامن انهاست بالای دیگر قدرتها.